19 Ağustos 2017 Cumartesi

Karanlık çöktüğünde dokuz yaşında bir çoban; Mehmet

10 Ağustos 2017, 16:41
Karanlık çöktüğünde dokuz yaşında bir çoban; Mehmet
Ayşei Yasemin Yüksel (Acemi Demirci)

Dokuz yaşında gibi değildi artık Mehmet. Babası öldüğünden beri çocuk bile değildi. Artık annesiyle birlikte evde, tarlada, ahırda her işe koşturduğundan beri tahtadan yontulmuş, aşık kemiğinden oyuncaklarda  söğüt dalının içi oyulup kah tek, kah birkaç delik açarak  yapılmış“cin düdüğü” denilen düdük de bir kenarda unutulmuştu çoktan.

O kışMehmet, dört kardeşi ve annesi ile üşürken yakacak tek bir odun da, tezek de kalmamıştı evde. Evvelce babası yazdan hazırlardı yakacakları. Bağları bahçeleri yoktu. Beş dönüm tarladan ne kalkarsa oncağızdı  yiyecekleri, satacakları, kışlıkları.  Yetişememişti annesi işlere. Odun filan kesip de hazır edememişti kışa. Kaldı ki kibritleri bile yoktu, köyün geri kalanının çoğu gibi. Bin dokuz kırklarda her köyde bakkal olmadığından kibritmiş, şekermiş, çaymış, mummuşkasabaya gidenler alabilirdi tek. 

Ayazın gözlerden yaş akıtıp çeneleri takır takır birbirine vurdurduğu o kış gecesinde Mehmet, “soğuk kuyu”denilen lastik çarıklar içindekiayaklarıayazdan morarmışhalde  bacalarından duman tüten tek tük komşulardan en yakındakinin kapısını çalmıştı. Kapıyı  açan akrabadan adama tandırın geçtiğini söyleyince adamın verdiği  ateş küreği dolusu közle ahırdaki,sağdaki soldaki çalı çırpıyı  tutuşturup ısınmışlardı. Mehmet, babasızlığın soğukluğunu o kış gecesi çeneleri titrerken anlamıştı.

İştesonunda  yaza çıkmışlardı.Temmuz sonu gibiydi. Dedesi hastalandığından annesi o gün tek ineklerini Mehmet’in gütmesini istedi. Yakın otlaklarda. Hasan Dağı eteklerine filan, öyle uzaklara gitmesine gerek yoktu. Sazın Irmağı kenarında, kavaklığın içinde bile  otlatabilirdi.

Mehmet, elinde değnek ineği erkenden önüne katmadan önce annesi cebineçökelekli dürüm koydu. O kadar fakirlerdi ki çıkınını koyacak heybesi bile yoktu. 

Sazın ırmağı boyunca ineği otlata otlata geldikavaklığa. İlk kez kavaklığın içine tek başına giriyordu. Kavaklar o kadar boylanmıştı ki güneş görülemiyordu neredeyse. Dalların rüzgârdauğultuyla eğilip kalkmaları da ürperticiydi. Esnemeye başlayınca kavaklardan birinin altına oturup sırtını yasladı. Gözleri kendiliğinden kapandı. Mehmet uykuya dalıvermişti.

Uyandığında ineği göremedi. Sağasola koştururken kan ter içinde kaldı. Gün ışığı işlemeyen loş kavaklıkta bir şey görülecek gibi değildi. En iyisi kavaklığın etrafında dolanıp inek kavaklığın içinde mi, değil mi emin olmaktı.

Ne kadar genişmiş meğer kavaklık!Alt taraftan dolanıp Hasan Dağı eteklerine bakan  kısma geldiğinde ineğin bayırda olduğunu fark etti.Hemen bağıra bağıra koşturdu.  Öğleden sonra olmuş, gün inmekteydi.Kavaklıkta ne kadar uzun uyuduğunu anladı bu arada.

Guruldayan karnı, çok acıktığını haber verince elini cebine götürdü. Cebi boştu.  Dürümünü düşürmüş olmalıydı. Başı döndü, gözü karardı açlıktan. Etrafına bakındı. Az ilerde nohut ve buğday  ekili tarlalar vardı. 

Topladığı firik nohutlarla çadırgaç, buğday başaklarıyla ütme yapacaktı. Sap, dal, sararmış ot ne bulduysa bir ateş yaktı. Firik nohutları içine attı. Hafif alevlere de başakları tuttu. Çok da ütmemeliydi başakları yoksa yanardı içleri.

Ütme ve çadırgaç yaptığı nohutlarla karnını doyurduğunda güneş de batıyordu. Çok geç kalmıştı. İneği önüne katıpyola düştü. 

Gece çoktan inmiş gibikaranlık  kavaklık ıpıssızdı. Rüzgârda yaprakların hışırtısı, dalların birbirine çarpıp çıkardığı uğultu ile ürperdi. Korktu. Nereye basacağını bilemedi.Dosdoğru yürümeye başladı ineği önüne katıp.


Ay ışığında yolu izi karıştırdı. Yönünü şaşırmış haldeydi. Hep ileriye bakıyordu köyün ışıklarını  görebilmek için. Ama karanlıktan başka bir şey göremiyordu. Bunca yol yürümesi karşısında çoktan gelmiş olması gereken köyden hayli uzaklaşmış Mehmet anladı ki kaybolmuştu. İçine bir korkudur düştü. Nasıl bulacaktı yolunu. Hadi karşısına sansar çıksa, kurt çıksa… Daha da korktu bunlar gelinceaklına.

İşte o an bazen tek başına otlayan  ineğin evin yolunu bulabileceği geldi. Hiç ses etmedi. İneği kendi haline bıraktı.Baktı ki inek bir yol tutturmuş. Karanlık öyle çökmüştü ki ineği  de kaybetmekten korkup kuyruğuna yapıştı.

İnek, toprak duvarlı evin tahta kapısından girerken tüm komşu kadınlar evin bahçesine doluşmuştu. Erkekler de Mehmet’i aramaya çıkmak üzereydiler.

Mehmet, ineği ilk kez güttüğü gün evin yolunu o tek inekleri sayesinde bulabilmişti. 
(Her hakkı saklıdır)
Ayşei Yasemin YÜKSEL (Acemi Demirci), 07.08.2017
Acemi.demirci@yahoo.com.tr; @AcemiDemirci

Bu içeriğe yorum yapan ilk siz olun!

  • Ad Soyad:

  • Yorum:

  •  

    @name x

  • UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. Ayrıca suç teşkil edecek hakaret içerikli yorumlar hakkında muhatapları tarafından dava açılabilmektedir.
    HAVA DURUMU
    Görüntülemek istediğiniz ili seçiniz:
    ARŞİV