Annelerin bebekler ve çocuklarla ilgili düşünceleri farklıdır. Bazı anneler çocuklarının bebeklik dönemini çok sevdiklerini, yeni doğmuş, yumuşacıkmış gibi kokan  hallerini özlediklerini söylerler. Hatta o günleri tekrar yaşamak için bir daha çocuk sahibi olmayı isterler.
Ben daha çok çocukların iki yaşından sonraki dönemlerini daha ilginç buluyorum.  Hem kendi işlerinin çoğunu kendileri yaparlar (yemek yemek, giyinmek vs), hem de size arkadaş olabilirler.  Ama diğer taraftan onlar için büyük anlam taşırsınız. Çünkü hala yardımınıza ihtiyaçları vardır.
Bugün sizlerle küçük kızımın okulunda geçirdiğim bir kaç saati paylaşmak istedim. Sidra dört yaşına girdi.
Küçük sınıflarda, öğrencilerin doğum günlerinde çocukların sevdikleri yiyecekleri anneler okula götürüyorlar. Dersde öğretmenleri ve arkadaşlarıyla beraber doğum gününü kutluyorlar.  Sidra’nın okulunda da sağlıklı beslenmeye önem verdikleri için ögretmenleri kurallara uygun bir yiyecek getirebiliceğimi söylemişlerdi.  Biz de Blueberry Muffin (Mavi böğürtlenli mini kekler) götürmeye karar verdik. Öğretmenler ayrıca benden Sidra’nin 1, 2, ve 3 yaşlarında çekilmiş resimlerini getirmemi istemişlerdi.
Sidra'nın sınıfına girdiğimde, öğretmenin talimatıyla bütün çocuklar yerdeki halının üstünde bağdaş kurup halka şeklinde oturdular. Her sabah söyledikleri gibi şarkılarını söylediler. Sonra takvimden sorumlu olan küçük bir kız ayın kaçı olduğunu, günlerden hangi gün olduğunu söyledi. Ve öğretmen “bugün önemli bir gün Sidra’nın doğum günü” diye devam etti. Eline daha sonra bir küre alan öğretmen çocuklara Sidra’nın doğduğu şehrin haritada nerede olduğunu gösterdi.  Sonra Sidra “dünya dönmeye devam eder” şarkısı eşliğinde tek tek arkadaşlarına 1 yaşındaki resmini gösterdi. “1 yaşında Sidra neler yapıyordu?” diye öğretmen sordu ve diğer fotoğraflara baktılar. Şimdi sıra keklere gelmişti.
Okula yaptığım bu ziyaretde bir çok şey gözlemlemiş ve öğrenmiş oldum.  Öncelikle, öğretmenin uyguladığı doğum günü kutlaması çok hoşuma gitti. İyiki doğdun diye şarkı söyleyip bir pasta kesip bitmiyordu olay. Daha da manalıydı. Geçmiş yıllara bakıp bebeğinizin doğumu, 1, 2, ve 3 yaşlarında yaptıkları resimlerle beraber canlanıyordu gözünüzün önünde.  
Dikkatimi çeken başka bir konu ise okulda sofra adabının uygulanışı oldu. Çocuklar mini masalarının etrafında yerlerini almadan önce, hepsi ellerini yıkadılar. Herkes yerine oturdu. Sidra arkadaşlarının tabaklarına keklerini servis yaptı.  Bu arada küçük masalarda, küçük sandalyelerde oturup sabırsızlıkla bekleyen çocuklara öğretmen bir hatırlatmada bulundu.“Çocuklar, bütün arkadaşlarınız sofraya oturmadan başlamak yok” dedi. Küçücük yaşlarına rağmen hepsi sofra kurallarına uymayı öğrenmişlerdi. Tabaklarında en çok sevdikleri yiyecek olmasına rağmen beklediler.
Bütün kekler servis yapıldıktan sonra öğretmenin “Afiyet Olsun” demesiyle, keklerini yemeye başlayan çocuklar işleri bitince, kağıt tabaklarını çöpe atıp, bana ve Sidra'ya teker teker teşekkür ettiler.
Gerçekten benim için çok güzel bir deneyim oldu. Cıvıl cıvıl çocukların arasında canım okuldan ayrılmak istemedi.  Onlar parka gitmek üzere elele tutuşurken ben de çocukların arasından ayrılıp hayatın gerçeklerine geri döndüm.
Elif Kavakçı
New York
elif@kavakcicouture.com