08 Nisan 2020 Çarşamba

Aman Tanrım Telefonumda İnternet Var!

22 Ocak 2020, 13:19
Aman Tanrım Telefonumda İnternet Var!
Ayşei Yasemin Yüksel (Acemi Demirci)

Aman Tanrım! İnternet elde gezmek! Sonunda benim de başımda! Sonunda benim de telefonum internetli! Bir ağır yük ki bu… Zaman kaplayıcı, oyalayıcı. Gözleri dünyadan uzaklaştırıp,  küçücük ekrana mahkûm eden doğal olmayan afet gibi. Üstelik cepte. Hep seninle. 

Bunca yıl telefonuna internet yükletmekten kaç. Ta ki konu servise gelip dayanana kadar.

“Ankara’da kar yağıyor mu?” dedirtecek kadar Ankara’nın merkezine uzak semtimizden işe servisle gideriz. Uzak mesafe, zaman öğüten değirmen gibidir.  Yirmi dört saatlik bir günün size kalan anlarının kemirgeni demektir.

Servis sürücüleri, hep bir sonraki servislerine yetişme gayretinde olduğundan bizimki gibi uzun ve zorlu güzergâhlarda bir haftayı bulmaz sürücü değişir. 

Aralık, Ocak aylarının kapkara sabahlarında yeni kaptanın beni fark edebilmesi için elimdeki cep fenerini yere tutarım. Yoldaki sürücülerin gözlerine gözlerine değil de.  Sabahların aydınlık olduğu zamanlarda da yeni kaptanlar ilk durağı kolayca  seçebilsin diye büyükceme  nar çiçeği çanta kullanırım. 

O Cuma, artık fazlasıyla kalabalıklaşan servisimiz iki ayrı servise bölündüğünden ilk kez yeni servise bindim. Ama Pazartesi’den itibaren üç gün Ankara dışında olacağımdan sabahları servise binemeyecektim. İlk duraktan binen olarak yeni kaptanlara güzergâhı ben anlatırım. 

Pazartesi günü yola çıkarak hem konaklayacağımız  hem de Salı ve Çarşamba günleri orada bir seminere katılacağımız otele yerleştik. Salı akşamı saat sekiz gibi yemekten sonra odama çıkıp televizyonu seyre koyulmuştum ki telefonum çaldı. Arayan numarayı tanımadığımdan ilkten bakmadım. Ancak  akşam saatlerinde arayan yabancı numaralar çoklukla yeni servis şoförünün ilk durağı aramasıdır.  Bu ihtimal nedeniyle bir sonraki arayışında açtım.  Yanılmamışım. Arayan yeni kaptan imiş. Bozuk diksiyonları zor da olsa  karine ile anlarım; ama bu kez karşımdakini anlamak oldukça zordu. Ne söylediyse tekrarlattım. Ankara’da olmasam da  taa kaç kilometre ötelerden bana düştü anlatmak; servis güzergâhını, durakları. Sonra da ikinci duraktan binen arkadaşın  telefonunu verdim.

Çok geçmeden ikinci duraktan binen arkadaş aradı beni. Raporlu imiş. Bu kez üçüncü duraktan binen arkadaşı aradım. Cevap vermedi. Yeniden yeniden aradım. Geri de dönmedi. Servis kaptanını aradım bu defa da.  

Öyle bir konuşuyor ki anlamak mümkünsüz. Bir de pat küt lafımı kesmeler. İki saate yakındır konuştuğumdan şarjı azalmış telefonumu şarja takmış halde Ankara’daki  arkadaşlarımın sabah servise binebilmeleri için didinip duruyordum. Ve  hala bir sonuç alamamıştım.

İkinci duraktan binen arkadaşı aradım yeniden. “Sen raporlusun, üçüncü duraktaki arkadaş cevap vermiyor, geri dönmüyor” dedim. Raporlu arkadaşımız kendi durağından binen diğer arkadaşımızı aradı. O da  arabası ile gelecekmiş, servise binmeyecekmiş sabahleyin. Yeniden kaptanı arayıp, o sabah durakta olmayacağımdan sanki izci kampında gibi, sanki dağdan dağa haberleşen Kızılderililer’in ateşi gibi el feneri ile yer bildiriminde bulunamayacağım için karanlık sabahta  duraktakileri seçmesi zor olacağından geçip gitmesin diye yolu  tekrar tekrar tarif ettim. Bilinmeyecek, anlaşılmayacak bir yol da değil. Dümdüz gelecek. Bu arada saat gece onu geçmişti.
*****

Ankara’ya dönüşte o sabah servise bineceğimi haber vermek için kaptana telefon açtım. “Tamam tamam” diye geçiştirdi. Durağı fark edebilmesi için yanımda taşıdığım el fenerime dikkat etmesini  defalarca söyledim.

El feneri işe yaradı.  Bir minibüs, yanaşıp durdu. Hemen ardından bir başka minibüs daha. Koskoca yolda, sabahın bu saatinde trafik henüz yoğunlaşmamışken neden ikincisi de durmuştu ki!

Konuşmasını anlamak için kulağın o sese senelerdir alışkın olması gereken kaptan,  yıkık dökük bir halde indi. Arkasına dönüp gerideki minibüsten inen kişiyi göstererek bir şeyler söyledi. Anlamadım. Neyse ki ikinci minibüsten inen “abla,  servise artık ben geleceğim.” deyince durumu kavradım. Cuma’dan Pazartesiye  bu kaçıncı servis şoförü idi değişen. 

Sık sık bu durumla karşılaştığımızdan serviste, yol boyunca “acaba bir vatsap grubumuz olsa  iletişim kurmak daha mı kolay ve kestirmeden olurdu” diye konuştuk. Öyle olacağı apaçık ortadaydı da gel gör ki ilk durak olarak benim telefonum internetsizdi. Telefonumda internet hiç istemediğim bir şeydi;  ama koşullar hep kaçtığım internetli telefonu zorunlu hale getirmişti sonunda.
*****
Hafta sonu, ayaklarım geri geri gitse de telefonuma  internet yükletmek için yakındaki AVM’ye gittik. Bir çalışandan vatsabı birlikte yüklememizi istedim. Bir saati hayli geçkin zamandır telefonuma vatsap yüklenemiyordu. Bir ileti adresi yüklenmesi gerekiyormuş. Parola sıkıntıları doğdu. Büyük harf, küçük harf, rakam, imla işareti derken kaç kez parola değişti. Aslında mutluydum, telefonum da benim gibi vatsap matsap istemediği için kendisinde. 

Bir noktaya kadar vatsap yüklense de işlemin yarısında istediği parolamı yazıp ileri okuna basınca hiçbir ilerleme görülmüyordu. Yükleme tam o noktada kalakalıyordu. Kilitlenmiş gibi. Artık internet yüklü; ama vatsabın yüklenemediği telefonumla bir buçuk saattir uğraşan görevli daha fazla yardımcı olamayınca Kızılay’da bir teknik servise gitmemizi salık verdi. Üfff… Başa iş bu. 

Artık telefonum internetli olmasına  rağmen hiç mutlu değildim bundan. Hatta fena halde canım sıkkındı. Aklım da serçe  parmağımda. Bilgisayar  klavyesinin kaçta kaçı olan bir ekranda serçe parmağın bilmem kaç mikronda biri ile harflere değerek yazmak gibi bir cambazlık... Hadi bir de elinden telefonu düşmeyenlere dönüşürsem ya! Kitap sayfası çevirmeyen, gazete katlamayan, ağaç budamayan, bir el işi yapmayıp, resim çizmeyip, hobisinde kullanmadığı parmakları ha bire ekranda gezinenlere  dönüşürsem hadi! Aman Allahım! Ne korkunç! Ciddi ciddi kokuyorum ben telefon internetinden. Gördün mü bak! Hep kaçtığın şey başına geldi! 

Dışarıdan eve döner dönmez ellerimi yıkarım. Banyonun ışığını açmalıyım önce. Aaa, o da ne! Ben ışığı hep işaret parmağımla açarken bu kez serçe parmağımın  yanı ile bastım elektrik düğmesine. Açma ve kapama  işlevli yan yana iki parçadan oluşan elektrik düğmesini iri, devasa klavye  tuşları gibi algıladım demek ki. Allahım! Korktuğum şey buydu işte. Yoksa daha telefonuma internet yüklenir yüklenmez ben  de gözleri, elleri, akılları telefon ekranlarında olanlara mı benzedim! Bu tasalardan ne kadar uzaktın telefonun internetsizken… 
*****
Vatsap yüklemesinin parolada tıkanıp kalması da bahane olunca bir an telefonumu pencereden fırlatıp fırlatmamayı düşünürken telefon teknik servisine gitmek için hazırlanıyordum ertesi gün. 

Kızılay uzak olduğundan gittiğimiz yakın bir AVM’deki teknik servis, bir saati aşkın uğraşıp, güncellemeleri yapacak bir yazılımı telefonuma yükledikten sonra vatsap tıkır tıkır yüklendi. O yüklenirken benim  de içime dertler yüklendi internetli bir telefon sahibi olarak. Artık vatsap da olduğuna göre telefonumda, onu pencereden fırlatıp atacak sebebim kalmamıştı çünkü… 
(Her hakkı saklıdır)
Ayşei Yasemin YÜKSEL (Acemi Demirci), 13.01.2020



Bu içeriğe yorum yapan ilk siz olun!

  • Ad Soyad:

  • Yorum:

  •  

    @name x

  • UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. Ayrıca suç teşkil edecek hakaret içerikli yorumlar hakkında muhatapları tarafından dava açılabilmektedir.
    HAVA DURUMU
    Görüntülemek istediğiniz ili seçiniz:
    EN ÇOK YORUMLANANLAR
    ARŞİV